Przybycie kapucynów do Ołomuńca

Kapucyni powstali we Włoszech w 1528 roku jako reforma zakonu franciszkańskiego, inspirowana życiem św. Franciszek z Asyżu (1182–1226), który podkreślał ubóstwo, prostotę oraz miłość do Boga i ludzi. Do ziem czeskich przybyli w 1599 roku dzięki zasługom św. Wawrzyńca z Brindisi.
W Ołomuńcu działają od 1614 roku, kiedy to do miasta zaprosił ich kardynał Franciszek z Dietrichsteina. Pierwsi bracia zaczynali w bardzo skromnych warunkach i spotykali się z niezrozumieniem otoczenia. Krótko po ich przybyciu wzniesiono pierwszy klasztor, który jednak już w 1619 roku został zniszczony podczas powstania stanowego.
Po powrocie kapucyni wznowili życie w mieście, ale wojna trzydziestoletnia przyniosła kolejną zniszczenie – klasztor został ponownie zburzony. Obecny klasztor i kościół, poświęcony Zwiastowaniu Pańskiemu, wzniesiono po 1649 roku w pobliżu kościoła św. Błażeja i ukończono w 1661 roku. Także nowsze dzieje nie były łatwe. W 1950 roku klasztor został przejęty przez reżim komunistyczny, a bracia internowani. Dopiero po 1989 roku kapucyni mogli powrócić do Ołomuńca, a w 1995 roku odzyskali klasztor.
Razem z innymi członkami rodziny franciszkańskiej ideą kapucynów jest „żyć Ewangelią naszego Pana Jezusa Chrystusa”, zgodnie z inspiracją św. Franciszka. Ważnym elementem ich życia jest modlitwa – zarówno wspólna, jak i osobista. Szczególne miejsce zajmuje cicha, kontemplacyjna modlitwa, w której człowiek odpoczywa w Bożej obecności. Z tego wewnętrznego doświadczenia wyrasta ich służba innym: towarzyszenie ludziom na duchowej drodze i dzielenie się wiarą w sposób głęboki, dotykający życia.